Дарвел

И не сакам да се жалам, ама што да правам кога очигледно потсвеста ми е заебана до овој степен. Пред некој ден сонував невообичаен сон. Невообичаен беше зашто беше нормален. Немаше чудовишта, ѕверови или зомбиња, небото не беше зелено а растенијата не беа виолетови како по обичај. Сосема нормален сон, сместен во нормален свет. Толку беше нормален овој сон што дури и бев убеден дека сум буден. Не се сеќавам на целиот сон, но се сеќавам на оној дел што ме рабуди. Обично се будам во моментот кога ме напаѓа некој од претходно спомнатите станари на мојата потсвест, но овој пат ме разбуди нешто убаво.

Значи, како што пишав, бев убеден дека сум буден. И додека сè си течеше нормално во сонот, некој од моите соговорници ми подаде подарок, мала кутија. Ја земав кутијата, ја разгледав, ништо невообичаено. Кога ја отворив, видов дека внатре има неколку секојдневни предмети кои јас не ги поседувам, но ете некогаш сум ги посакал. Во тој момент, моментот кога ми се случи нешто убаво, тогаш сфатив дека средината во која се наоѓав, за која до пред само неколку секунди бев убеден дека е реалност, е всушност само сон и се разбудив.

Па добро бе… Колку треба да ти е пореметена потсвеста за нешто убаво да ти биде потсетник дека она што е околу тебе не е реалност…
———————————————————
Знам дека третото видео за разлика од првите две не е баш во согласност со постот, ама сакав да го ставам, па трпете…